Wandelen door Yosemite National Park

Na een heerlijk yoghurt ontbijt aan de picknicktafel net voor onze kamer rijden we in een kwartiertje naar de officiële ingang van Yosemite. De zon schijnt volop dus kunnen de vesten en jasjes in de auto blijven.

Yosemite verschilt van alle voorgaande parken door het granieten gesteente en de vele watervallen. De meeste watervallen zien wij vanaf de hoogste top naar beneden vallen, wat inhoudt dat er nog een veel hogere vlakten, en bergen, achter liggen die voor ons niet zichtbaar zijn.

Met de parkbus rijden we naar “Happy Isles” (één van de 19 stops die deze bus in Yosemite National park aandoet). Hier gaat een van de wandelingen via de “Mist trail” omhoog naar de Vernal waterval die 97 meter hoog is. De wandel route is gelukkig geasfalteerd en loopt tussen talloze grote granieten rotsblokken door. In 1996 is hier een groot stuk van de wand afgebroken en heeft onder andere een houten expositie ruimte met de grond gelijk gemaakt. De rotsblokken gingen met een snelheid van 450 km/uur door de “luciferhoutjes” heen.

Na deze prachtige wandeling rijden we met de bus terug naar Curry Village en belonen ons op een lekkere lunch met koffie. Wij delen een picknicktafel met een Amerikaans stel dat zeer duidelijk Trumps bloed wel kan drinken ! (Wij houden het bij de koffie !). Tevens zijn ze ook weleens in de buurt van Amsterdam geweest, dit blijkt Kopenhagen te zijn geweest (ze hebben hier net een ander gevoel bij afstanden…..)

Gevoed en wel rijden wij naar de “Yosemite falls” waar een korte vlakke wandeling te maken is. Deze waterval is de hoogste in het park, in totaal valt hij 739 meter (in twee etappes). Door de hoogte van de val zie je, aan de buitenkanten, het water uiteenvallen en voordat de bodem bereikt is in een nevel opgaan. De koude nevel bevochtigt, beneden gekomen, de toeristen die tegen de wind in dit spektakel bewonderen.

Na de wandeling rijden we Yosemite voor de laatste keer uit. Tijdens de terugrit zien we een coyote met prooi in zijn bek, als hij overgestoken is springt hij op een klein muurtje en kijkt ons nog even aan alvorens aan de andere kant naar beneden te springen.

Bij het hotel aangekomen is het er tijd over om nog even te zwemmen en gaan wij de komende dag voorbereiden.

Wij hebben besloten om niet naar het reeds geboekte hotel van morgen te gaan, de bergrit gaat over de “Tioga road” (en dus over de Siërra Nevada !). Dit is een prachtige weg van 62 kilometer lang op een hoogte van 3000 meter, maar helaas is deze weg nog afgesloten vanwege sneeuw en ijs. De kortste ijsvrije route zou 6,5 uur rijden betekenen zonder tussenstops en de dag erna nog een keer om naar het volgende verblijf te komen….