Kings Canyon

Vandaag rijden wij naar Tulare, een plaatsje dat gunstig ligt ten opzichte van Kings Canyon en Sequoia National Park. We hebben het hotel, dat we eerst geboekt hadden en dat aan de oostkant van de Sierra Nevada ligt, laten schieten. De weg over de top van de bergketen is nog gesloten, vanwege sneeuw en ijs, waardoor de reistijd ruim 6 uur zou zijn, inclusief bochtige bergwegen. In plaats daarvan heeft André een suite geboekt in Tulare, in het zelfde hotel waar we voorheen al twee overnachtingen in een gewone kamer hebben geboekt voor de dagen hierna. De prijs van de suite is “last minute” goedkoper dan toen wij, maanden geleden, voor een standaard kamer hebben betaald. Wie weet mogen we nu drie nachten in de suite verblijven ?
We gaan op stap en verlaten het huidige hotel met gemengde gevoelens; de locatie vlak bij Yosemite en aan de rivier waren top en het zwembad was fijn. De ontvangst gaf ons geen welkom gevoel. Binnen in de kamer was alles oud en liefdeloos, een slap bed dat als een glijbaan voelde, een koelkast die van alles ijs maakte, een douche op navelhoogte die matig warm werd en een telefoon uit het jaar 0 die niet werkte. Oke, na dit gemopper op naar vandaag. De autorit heeft als eerste doel het visitor centre van Kings Canyon en duurt drie en een half uur. Het is een afwisselende rit. Het eerste stuk rijden we langs de Merced River, daarna komen we langs beboste heuvels. Langs deze westkant van de Sierra Nevada zien we af en toe een besneeuwde bergtop. Via stenige heuvels met minder bomen komen we op een vlakker stuk land waar de weg gelukkig naar twee rijstroken over gaat. Even later rijden we weer de beboste heuvels in, op een 1-baans weg. Dan slaan we linksaf en komen op een onverharde weg terecht die veel haarspeldbochten heeft en veel kuilen. We zien langs de kant een grote groep verbrandde bomen die zilverachtig glimmen in de zon, een combinatie van een witte bast die deels zwartgeblakerd is. Had ik gezegd dat het een stralend mooie dag is ? We hotsen en klotsen een half uur door en komen dan bij een splitsing. Maps stuurt ons hier linksaf, maar daar staat een bord dat aangeeft dat dit niet de weg naar het visitor center is. Ook staat erop dat als je maps gebruikt, je de tolwegen niet moet uitsluiten. Dus dat was de reden voor de hobbelige weg, heel apart omdat hier geen tolwegen zijn.....maar goed, we zijn blij weer op een verharde weg te komen en zijn dan in 20 minuten bij het Visitor Center van Kings Canyon. Kings Canyon NP en Sequioa NP zijn National Parks die tegen elkaar aanliggen. Kings Canyon ligt het noordelijkste en ligt vandaag het meest op onze route. We kijken een filmpje over het park en vragen de ranger hoe we het vandaag het beste kunnen aanpakken. We gaan een stuk langs de canyon rijden, maar gaan eerst naar de General Grant. Dit is de dikste sequioa (omtrek is 33 meter !) en de mooiste, zegt de ranger met stralende ogen. Hij is zo'n 1000 jaar oud en op twee na hoogste boom van de wereld. Even wat droge feitjes: Sequioa's groeien de eerste 600 jaar omhoog, daarna worden ze steeds dikker. Hun bast kan 60 centimeter dik worden en beschermt ze tegen brand. De plaats waar ze staan bepaalt vooral hoe hard ze kunnen groeien en hoe dik ze worden.
We gaan de Grant Tree trail lopen, een vlonder leidt ons lang tientallen sequoia's die echt heel dik zijn. Indrukwekkend om te zien en om er omheen te lopen. Zo ervaar je de majestueuze bomen goed. We lopen ook door een dode, neergelegde en uitgeholde sequioa heen. General Grant was in zijn tijd, de 19de eeuw, de populairste Amerikaan in Amerika en daarbuiten. De dikste Sequioa heeft zijn naam gekregen en staat met zijn naamplaatje mooi te zijn. Een deel van de bast is zwart, en open door een brand maar dat deert hem niet.
Dan gaan we en stukje van de "scenic route" langs de Kings Canyon rijden. Het is een V-dal en we zien een steile diepte, veel bomen en met de blauwe lucht als achtergrond de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. Na een tijdje hebben we genoeg gezien en draaien we om richting Tulare. We rijden langs de canyon terug en komen op de grote weg terecht. Deze gaat tientallen kilometers lang door een vlak dal waar citrusbomen en wijnranken groeien. Dat moet lekkere sangria opleveren ! Na twee uur komen we bij ons nieuwe hotel aan. We checken in bij Shelly, de manager zelf die ons prettig verwelkomt en ze regelt, zonder verder vragen, precies waarop we hoopten: drie dagen in de suite !! Boven gekomen vinden we een fijne schone ruimte met bankstel, salontafel en bar, heerlijk…. Het is inmiddels rond zessen en als we onszelf en de spullen geïnstalleerd hebben, eten we een heerlijk kruidig noedelsoepje met kipsmaak.