Laatste dag in Death Valley

We verlaten vanmorgen met goede herinneringen onze casino lodge en rijden voor de derde keer naar Death Valley.

De wind is vandaag veel rustiger en met een temperatuur van rond de 26 graden is het hier heerlijk om te zijn. Dat zien we terug in het grotere aantal auto's en bussen vol andere toeristen. We gaan als eerste naar Devils Golfcourse. Gisteren konden we daar een tiental minuten verblijven, vandaag houdt niet ons tegen om wat langer tussen de bizarre zoutsculpturen te lopen. André stuurt de drone de lucht in en intussen loop ik het zoutveld in. De sculpturen zijn aan de windkant gladder dan aan de andere kant, die grillig is. Na een tijdje zie ik ineens een groene heldere plek in de zoutvlakte. Het is een soort gat in de rotsige onderlaag gevuld met water. Langs de randen van de rots is ook zout afgezet en af en toe dwarrelt er een stukje zout naar beneden. Heel bijzonder om dat ineens te "ontdekken" zonder dat er een bordje erbij staat.

We rijden verder naar de Golden Canyon. Dit is geen vindplaats van goud maar een kloof vol wanden die goudgeel gekleurd zijn. We lopen een stuk de canyon in en zien van dichtbij de schuine gelaagdheid van de wanden. Aan het eind zijn hogere roodgekleurde rotsen te zien. Hoewel we al heel veel moois gezien hebben in de afgelopen weken is het alsnog indrukwekkend.

Als laatste rijden we naar Dante's Vieuw. Het is een weg van 39 kilometer en we vragen ons tijdens het rijden af of het de moeite waard is. De naam van het uitzichtspunt is genoemd naar de 14de eeuwse Italiaanse dichter Dante Alighieri, die het lange gedicht "de Goddelijk Komedie" schreef. Dit gedicht uit de middeleeuwen gaat over de hel, het vagevuur en de hemel. Als we boven zijn gekomen kijken we op het dal van Death Valley en we zien beneden ons de zoutvlakte die vorm is gegeven als een rivier. 1755 meter beneden ons ligt Badwater basin, waar we gisteren hebben gelopen. Om de vallei heen liggen de ons inmiddels bekend aandoende bergen met aan de overkant sporen van sneeuw op Telescope Peak. Ik kan me voorstellen dat dit uitzicht als hemels wordt beschreven, terwijl het beneden hels kan aanvoelen.

Terwijl we aan het rondkijken zijn vraag ik een vrouw een foto van ons samen met het uitzicht te maken, wat ze met plezier en goed doet. We raken aan de praat en ze blijkt hier met haar 85 jarige moeder te zijn. Ze wonen in de buurt en genieten ervan om te wandelen. Haar vader was bioloog en ze is opgegroeid in Sequoia NP. Als tiener ging ze liever naar de stad maar nu waardeert ze het wandelen in de natuur. Tijdens dit gesprekje ziet ze achter ons een kleine slang. We zien een mooie groenige slang die vrij snel langs de rotsen en woestijnplanten glijdt. Het blijkt een Western patch-nosed-snake ofwel een zweepslang te zijn, die voor ons niet giftig is.

Na dit hemelse bezoek rijden we dezelfde 39 kilometers terug, maar omdat we nu naar beneden gaan gaat dat veel sneller. 

Langs onze route terug naar Las Vegas ligt het plaatsje Amargosa. Dit is een verlaten stadje dat ooit is gebouwd voor de mijnwerkers van de borax mijnen. Op haar hoogtijdagen woonden er 350 mensen. Het hotel en de filmzaal staan er nog. Het hotel is zelfs nog in gebruik. De filmzaal werd in de jaren 60 door Marta Becket herontdekt en omgetoverd tot een opera gebouw. Bij gebrek aan publiek, tekende Marta die op de wanden. Haar tekeningen zijn op gezette tijden nog te zien. Als wij langskomen is het gebouw gesloten. We lopen een rondje langs de binnenplaats van het hotel dat in een U vorm is gebouwd en komen in het midden haar graf tegen. Daar ligt Marta in haar geliefde Amargosa.

Na een stop bij de supermarkt en het (goedkope Nevada) benzinestation komen we eind van de middag aan in Las Vegas. Als we de skyline zien opdoemen tussen de bergen herkennen we een paar hotels van de strip. Het voelt als thuiskomen na ruim 6 weken reizen. Ons hotel staat dit keer aan de oostkant van Las Vegas in Bolder City. Dit is een gunstige lokatie voor de Hooverdam die we overmorgen willen bezoeken.