Een winderige woestijn dag

De voorspellingen zijn niet goed vandaag, 38 graden Celsius en een wind van 50 km/uur. Dit in deze droge omgeving betekent zandstormen die wij al van ver kunnen aanschouwen.

In de voorgaande parken reden wij maximaal tientallen kilometers met de auto, maar in dit park is het normaal om op een dag tweehonderd kilometers of meer te rijden.

Wij gaan naar het verste uitzichtpunt van vandaag, dat is Badwater basin, en vanuit daar terug rijdend naar andere interessante plaatsen.

Na vijf kwartier komen wij bij Badwater basin aan. Het ligt op 85,5 meter onder zeeniveau en is daarmee het laagste punt in Amerika. Op de weg ernaartoe komen we een paar auto’s tegen, het is dan ook verrassend om op de parkeerplaats een aantal bussen en vele auto’s aan te treffen. Hier mag je via vlonders de droge zout vlakte betreden. De korst heeft op de plekken waar het niet stuk gelopen is de kenmerkende structuur van uitgedroogde grond, aan elkaar geplakte zeshoekige vormen. Hennie kan het niet laten om er wat van te proeven. “Ja het is echt zout !” zegt ze, waarna ik haar verzoek om het uit te spugen. Het basin is vele vierkante kilometers groot, de naamgeving komt van een man die hier vroeger zijn ezel liet drinken. Het beest was hier niet gelukkig mee waarna hij de woorden sprak “it is Bad Water”, na deze uitspraak hebben ze deze naam maar behouden. 

De hoge temperatuur in samenspel met de reflectie van de witte ondergrond zorgen ervoor dat de wandeling beperkt blijft tot een halfuur.

Op de weg terug zetten wij de auto bij de parkeerplaats van “Natural Bridge”. Wij gingen er vanochtend vanuit dat, gezien het weer, geen echte wandeling plaats zou vinden dus zijn de sandalen aangedaan. Het grindpad, met zijn vele kleine steentjes, die naar de natuurlijke brug leidt heeft daar lak aan en strooit bij iedere stap een aantal van deze kleine rakkers onder de voetzolen (geen goede voorbereiding dus !). Gelukkig komen wij al snel bij de natuurlijke brug aan, een alleraardigst tafereel waaronder je van de schaduw kan genieten.

Hierna is “Devils Golf Course” aan de beurt, deze is te bezichtigen direct vanaf de parkeerplaats. Duizenden grote zoute stekelige “ballen” liggen hier dicht tegen elkaar aan. Iemand had hier vroeger over gezegd dat alleen de duivel op zo’n woest terrein zou hebben kunnen spelen…De zoutpilaren kunnen 30 centimeter hoog worden en zijn stekelig van vorm. Neergelegd door oude zoutmeren worden ze nu nog steeds opnieuw vorm gegeven door wind en regen. Vandaag zal dat ook wel gebeurd zijn. Er wordt gewaarschuwd om voorzichtig te lopen, er zijn velen geweest die bij een val wat breken. Het grillige landschap maakt indruk. 

De laatste plek die wij aandoen is “Artists Palette”, dit is een eenrichtingsweg langs kleurrijke heuvels en bergen. En zeer artistiek, vinden ook wij ! Prachtig dat op zo een kleine route zoveel kleurverschillen in de omgeving te zien zijn.

Bij thuiskomst gaat Hennie richting zwembad maar de forse wind maakt het onaangenaam, dus is ze al snel weer terug.

In de avond proberen wij om buiten naar de sterren te kijken, want hier is  nauwelijks lichtvervuiling. Helaas waait het nog te erg. Zelfs de slippers moeten buiten vastgehouden worden. 

Morgen wordt het een stuk aangenamer met een verwachte 25 graden en een wind van 15 km/uur !