Een woestijn vol kleuren

Vanmorgen word ik wakker met een leuk bericht van onze dochters: het is moederdag en ik krijg een ontbijt, als dat kan op bed. We kijken samen naar de menukaart en besluiten in het restaurant te gaan zitten om te voorkomen dat het hele bed onder de kruimels komt. Net als de rest van het hotel is het restaurant in de westernsfeer aangekleed. De vrolijke serveerster brengt ons thee en koffie en de menukaart die we online al hebben bekeken. Daarop staat alles wat je van een Amerikaans ontbijt verwacht, je kunt zelfs steak kiezen. Wij gaan voor een omelet en daar komen twee geroosterde boterhammen met een flinke lepel mayonaise ertussen en "hash browns" bij. Hash browns zijn aardappelsnippers die gegrild zijn, het lijkt een beetje op rösti. Het is de eerste keer dat we echt in een restaurant ontbijten en heel leuk om mee te maken. Tot ver in de middag hebben we er plezier van.

We gaan vandaag Death Valley bezoeken. Het park is een 13.500 km2 groot, dus grofweg 1/3 van Nederland. Er liggen een aantal uitzichtspunten en wat wandelpaden in het park. Vandaag tikken we de 44 graden aan en het waait hard, met windvlagen tot 7 Beaufort, dus een langere wandeling zit er niet in.

Tijdens de rit naar het park zien we al veel verschillend gekleurde bergen. Dan rijden we over een pas door het Amargosagebergte heen en zien als eerste Zabrinskie point liggen. We lopen vanaf de parkeerplaats over een makkelijk pad enkele tientallen meters omhoog;  de wind waait hier enorm en we krijgen het gevoel gezandstraalt te worden maar het is absoluut de moeite waard. We zien puntig gevormde lichtgele rotsen met daarachter donkerder gekleurde rotsen. Op de grijsgekleurde bodem zie je duidelijk de sporen van stromend water. In de verte zijn de Panamint bergen zichtbaar. Na de nodige foto’s lopen we terug naar de auto met airco en gekoelde stoelen. 

Na 10 minuutjes rijden zijn we bij het visitor center. Daar kijken we naar een film over dit gebied. Eerst is het bewoond geworden door de Timbisha Shoshone stam, die nu op een aangewezen stuk reservaat woont. Daarna kwamen de pioniers die verschillende gesteenten vonden. De periode van de mijnbouw brak aan. De hoop op een "lucky strike" heeft velen gemotiveerd hard te werken in een mijn. De belangrijkste stoffen waren borax, goud, zilver, koper en talk. Borax is een combinatie van Boron met verschillende zouten en een snufje lava en kan als allesreiniger gebruikt worden. Het heet bij ons boor. Als laatste kwamen de toeristen. 

We horen een mooi verhaal over Walter Scott die probeerde mijnen te verkopen die niet bestonden, de boef. Albert Johnson (een miljonair) geloofde het twee jaar lang, maar toen hij kwam kijken bij "zijn" mijn, die er niet was, stopte hij zijn investeringen. Hij werd verliefd op dit gebied en bouwde er een mooi groot huis. Later vergaf hij Scott en ze werden beste vrienden. Scott woonde bij hem en zijn vrouw in het huis dat nu Scotty's Castle heet. 

We rijden verder naar het verste uitzichtpunt, Father Crowley vista point. Bij deze hitte is rijden in de auto het beste om te doen. De weg voert ons door de Panamint Valley, die parallel loopt aan Death Valley, en over de Panamint Mountains. Deze bergketen heeft allerlei kleuren in gestreepte patronen en is een lust voor het oog. Bij de top is het uitzichtpunt, op het bord staat dat het genoemd is naar de pater die door iedereen in Death Valley geliefd was. Hij kwam hier graag om te genieten van het mooie uitzicht en dat doen wij vandaag ook. Er is een donker gekleurde canyon die overgaat naar het lichtgekleurde dal met daarachter de gestreepte bergen. Het is een oefengebied voor militaire vliegtuigen om laag te vliegen, gelukkig doen ze dat vandaag niet. 

Op de terugweg halen we een ijsje dat ons, in de schaduw, goed smaakt. We rijden dezelfde mooie weg terug naar ons hotel. De was gaat in de machine en wij springen in het zwembadje.