De “Big Sur” maar nu vanuit het noorden

 De dag begint in Monterey bewolkt en mistig.

Het plan van vandaag is om een groot aantal mooie uitzichtpunten langs deze kunstroute te gaan bekijken. Het is een hele lijst geworden: Carmel Highlands vista point, China vista point , Garrapata State park vista point, Granite Canyon bridge, Notleys landing vista point, Rocky creek bridge, Bixby Bridge vista point, Hurricane point, Great Sur Vista point, Little Sur River Bridge, Pfeiffer Big Sur state park en Seal Beach overlook. Allemaal plekken om in ieder geval even bij stil te staan. Gelukkig is vanuit ons hotel de start van de Big Sur route in een kwartier te bereiken. (Dit is ook de reden waarom Monterey in de zomer uitgroeit van 32.000 naar ruim 70.000 bewoners !)

Het zijn allemaal prachtige vergezichten, de laatste ligt op ruim één uur en één kwartier rijden. Vanwege de aardverschuivingen, die hier een jaar geleden hebben plaatsgevonden, moeten we dezelfde kustweg terug nemen (wat op zich geen straf is !)

Bij Garrapata State park nemen wij wat meer tijd en maken een mooie wandeling naar de top van de heuvel. Hiervandaan kan je kilometers de kustlijn volgen, waarbij flarden mist vanuit zee de berg oprollen. De flora aan deze kustlijn is uitgesproken kleurrijk en divers. Hier hangt er gedurende het gehele jaar voldoende vocht in de lucht om dit te ondersteunen. Onderaan de kustlijn groeit de vegetatie die goed tegen het zilt bestand is en hogerop zijn de bloemrijkere planten met lange steel te vinden. Gedurende de rit naar het zuiden krijgt de zon steeds meer kans om door de bewolking heen te breken en de vesten kunnen uitgetrokken  worden.

Na diverse andere stops komen wij bij het Pfeiffer Big Sur state park, hier is een waterval genaamd McWay. Het is een kleine en smalle waterval, maar toch heel bijzonder omdat hij vanaf een granieten klif direct de oceaan invalt. McWay was de eerste eigenaar van het stuk grond waarop de waterval ligt, ook de aanvoerende beek is naar hem vernoemd.

Als laatste bezoeken wij Seal Beach overlook. De zeeolifanten beneden zijn luid en duidelijk te horen terwijl wij een paar honderd meter boven hun op de uitkijk staan. Ze liggen op de rotsen voor de kust heerlijk te zonnebaden. Op de terugweg moeten wij weer langs een punt van wegwerkzaamheden. Hier wordt een brug gerepareerd waarvan een deel is weggeslagen door de laatste storm, als wij aan de beurt zijn om erlangs te rijden zien wij de arbeiders in het te repareren gat staan. 

Nadat wij op de hotelkamer het laatste stukje van de film “Jane Eyre” hebben afgekeken is het alweer avond geworden. Tijd om naar het centrum te lopen van dit alleraardigste stadje. Hier komen we terecht op een markt die op z’n einde loopt, maar gelukkig blijven de restaurants open. Hennie heeft voor Mexicaans avondeten gekozen. Een jongeman neemt onze bestelling op en merkt dat minder soepel verloopt dan bij de autochtone klanten, je moet namelijk keuzes maken die voor ons niet automatisch duidelijk zijn. Ik denk verstandig te zijn om tussen twee ingrediënten niet de jalapeño te kiezen, waarna hij  duidelijk maakt dat de andere keuze nog pittiger is. Uiteindelijk kies ik voor de Mexicaanse Bowl en kiest Hennie een burrito 🌯 en wij hopen dat er na afloop nog iets van de smaakpapillen overblijft. De behulpzame jongeman blijkt de eigenaar (samen met zijn vader en broers/zussen) en komt uit Jordanië. Hij is nu 25 jaar en heeft in Californië een ingenieurs opleiding gevolgd. De familie heeft verderop in de straat ook een crêpes zaak, zo willen ze met de familie langzaam de straat overnemen. Hij maakt duidelijk vroeg met pensioen te willen gaan en in Europa te gaan wonen…….ja ja, ambitieus hoor !

Na het eten lopen wij de straat uit tot de haven bereikt is, hier is ook de visafslag waar meeuwen en zeehonden wachten op het “afval” wat de zee in geworpen wordt.