Oceano Dunes Natural Park

Vandaag is het een sombere dag als je landinwaarts gaat, maar aan de kust is het droog en laat de zon zich af en toe zien. Dus gaan wij naar Oceano, een dorp aan de kust van de Stille Oceaan. Hier zien we de lucht boven de nabijgelegen heuvels en bergen donker worden terwijl wij droog van het strand kunnen genieten. Het is hier een soort Zandvoort aan zee, met wat kleine verschillen zoals palmbomen, pelikanen en wulpen die hier in grote getallen aan het rondscharrelen zijn. Op deze zondag gebruiken vele families dit strand om een wandeling te maken. Als je links af gaat mag je zelfs met de auto het stand op, waar dan ook gretig gebruik van wordt gemaakt. Wij slaan dan ook rechtsaf en genieten van het geluid van de zee en de vogels die aan het foerageren zijn. De dreigende wolk partijen, die allerlei vormen en kleuren aannemen, zijn prachtig om te aanschouwen.

De wulpen zitten, zodra er een krabbetje gevangen is, achter elkaars kont aan. Ze stuiteren de krabbetjes eerst een paar keer op het natte zand en slikken ze dan in z’n geheel in. De pelikanen zoeken het iets verder op, zij vliegen in groepen over de oceaan en duiken de zee in zodra er vissen te zien zijn. 
Tot twee keer toe moeten wij over kleine kreekjes springen die vanaf de naast gelegen golfbaan de oceaan in stromen.
Nadat de eb klaar is en de vloed het overneemt lopen wij over het strand terug naar parkeerplaats, hier staat in de duinen een visrestaurant die heel hard onze naam roept….

Dit bleek een goede keuze, ik ga voor de fish/shrimp/chips en Hennie kiest de Cioppino (vis stoofpotje). Ook kiest Hennie een wodka cocktail met aardbei/kokos/ananas en slagroom met een kers erboven op. Dit zalige drankje drinkt weg als een smoothie en levert hele leuke oogjes op. 
Wat heerlijk om, uitkijkend over de duinen en de oceaan, zo van je eten te kunnen genieten.

Thuis gekomen doen wij een klein tukje en bereiden de komende dagen voor. Wij gaan morgen naar de “Big Sur”.

(“Big Sur is een dunbevolkt gebied (minder dan 1500 inwoners) aan de Californische kust waar de Santa Lucia bergketen abrupt vanuit de Grote Oceaan oprijst. De geologische ligging biedt schitterende vergezichten en is een toeristische trekpleister. De hoogste berg in Big Sur is Cone Peak (1571 m), gelegen op slechts 4,8 km afstand van de oceaan.

Hoewel Big Sur geen specifieke grenzen heeft, wordt het meestal gedefinieerd als het gebied tussen de mondingen van de Carmel River en de San Carpoforo Creek (145 km) en de oostelijke uitlopers van de Santa Lucia Range (32 km landinwaarts). Het noordelijke uiteinde van Big Sur ligt op ongeveer 193 km ten zuiden van San Francisco, het zuidelijke uiteinde ligt op circa 394 km van Los Angeles.”)