“Winter in America is cold and I just keep growing older”, Kolob en Bryce canyon

Deze ochtend zien wij de musjes tijdens het ontbijt, ze spelen en vliegen met nest materiaal naar de beschikbare bomen toe. Rond 10:00 uur nemen wij afscheid van dit onderkomen en doen we boodschappen bij de supermarkt ernaast.

Hennie heeft eerder bedacht dat als wij de route ten westen van Zion NP nemen, dat wij dan Kolob canyons aan kunnen doen. Deze bijzondere plek bereiken we na een half uur rijden al. Omdat wij noordwaarts en omhoog rijden komen we in winterse taferelen terecht. Op de parkeerplaats bij Kolob canyons gooien kinderen met sneeuwballen en wij trekken snel nog even twee extra laagjes aan (we moeten wel weer even wennen aan winterse omstandigheden!). Dit gebied behoort nog bij Zion NP, dus mogen wij met onze “beautyful” pass gewoon het park betreden. De auto heeft een schuifdak, deze wordt gebruikt zodat wij met de selfiestick hoog boven het dak al rijdend opnames kunnen maken van de besneeuwde omgeving. Bij Kolob View Point lopen we een stukje van de Timberlake Creek Overlook trail, dit ligt hoog genoeg zodat je naar het niet besneeuwde deel van Zion NP kan kijken. De sneeuw kraakt onder onze schoenen en de koude lucht (de auto gaf aan dat het 5 graden onder nul is !) koelt de longen, maar het is magisch om hier te lopen en het uitzicht is fantastisch ! 
De duur van de rit naar Bryce NP is zo’n 2,5 uur, maar onderweg vervelen wij ons geen minuut. Het uitzicht veranderd voortdurend. Er was een moment van zorgen toen er een bord langs de kant van de weg stond met de tekst “ahead snow chains required”……en laten wij die nou net niet hebben 🤷🏼‍♂️. Uiteindelijk verloopt de trip met hier een daar wat vlokjes natte sneeuw zonder problemen en rijden we in het prachtige Dixie National forest naar het hoog gelegen Duck kreek village. Voordat we de besneeuwde omgeving verlaten, gaat de drone bij Sevier river nog even de lucht in om wat winterse beelden te maken.

Vlak voor Bryce rijden we door Red canyon, hier zijn bijna onnatuurlijk rode zandsteen formaties te zien ! De auto’s mogen hier door twee verschillenden bogen van dit zandsteen het park binnen rijden. Het Red canyon visitor center blijkt over een paar dagen uit zijn winterslaap gehaald te worden, dus misschien gaan we hier nog even terug als Bryce bezocht is.
Nu is het nog maar twintig minuten rijden naar Bryce NP, hier willen wij naar het visitor center gaan om de komende dagen voor te bereiden.

Hier aangekomen gaan we het theater in waar ze wij een film draaien over het ontstaan van Bryce canyon en het hierin gelegen amphitheater en het ontstaan van de “Hoodoos”.

In het kort :

In 1928 werd Bryce een National Park 

Bryce is vernoemd naar de Mormoon Ebenezer Bryce, een Schotse immigrant die zijn vee liet grazen op het plateau in het jaar 1875.

Hoodoos zijn pilaar vormige kalk- en zandsteen formaties. Doordat water in de scheurtjes van het gesteente doordringt en het water bij bevriezen uitzet ontstaan in de loop der tijd steeds grotere scheuren. In de loop der tijd ontstaan zo, door opeenvolgend vriezen en dooien, de karakteristieke losstaande zuilen. (“Hoodoo komt van een Zuidelijk Paiute-woord, oo'doo, dat verwijst naar iets dat eng is of angst inboezemt . Hoodos maken deel uit van sommige legendes van indianen in het Amerikaanse zuidwesten.”)

En voor de liefhebbers:

”Bryce Canyon National Park is de oostelijke rand van het Paunsaugunt Plateau , een enorme massa sedimentair gesteente, een van de negen grote blokken die de High Plateaus van Utah vormen.” 
 

Wij zijn moe van de vele indrukken van vandaag…….morgen weer een dag 😁

O ja, nog even dit…… in plaats van een airco, staat er nu een verwarming te blazen op onze (B&B) kamer !