Naar het wilde westen

We gaan vandaag weer op reis. Dit keer zuidwaarts, richting Arizona. Kayenta, het dorp waar ons volgende motel staat, is niet zo groot, dus we gaan als eerste even langs de grote supermarkt hier in Moab. De kassier is een man van middelbare leeftijd en heeft een zwarte pet op met de tekst: Veteran Air Force. Ik neem aan dat dat op hem van toepassing is en ben verbaasd dat hij nu achter de kassa zijn geld verdient. Amerikanen zijn trots op hun veteranen. Ze krijgen korting in de parken die we bezoeken en er zijn ook bijeenkomsten speciaal voor hen. We gaan onze auto in en komen al snel langs Wilson Arch die we even bekijken en op de foto vastleggen. Dan komen we langs een grote groep zonnepanelen. Even later zien we een parkje met zo'n 30 windmolens. Het bordje erbij geeft aan dat deze door een lokale stam zijn gefinancierd en gebouwd en gebruikt worden. Blijkbaar is hier oog voor alternatieve energie. Dat was tot nu toe niet onze ervaring in Amerika. In Moab had ik een knoopcelbatterij vervangen en vroeg de receptioniste waar de oude weggegooid kon worden. Ze zei heel eerlijk dat er aan afvalscheiding gedaan zou moeten worden maar dat hier alles in een afvalbak wordt verdwijnt. Toen ze mijn reactie zag boodt ze spontaan aan mijn batterijtje weg te gooien, plop, zo in de vuilnisbak. Wat dat betreft is Nederland echt veel verder. Terug naar onze rit. Het landschap is nog vrij groen en de rode bergtoppen maken plaats voor vlakker terrein met her en der een piek. We komen langs Bluff waar de Twin Rocks staan en waar ze heerlijke espresso en cappucchino voor ons maken. Het cafe-tje maakt een wild western indruk en de dame die de koffie maakt oogt van een Indiaanse afkomst, net als de man met wie ze een uitgebreid praatje maakt voordat de capucchino wordt gemaakt. Vlakbij ligt Goosenecks National Park. Hier heeft de San Juan rivier haar best gedaan om een mooie meanderende kloof te maken. We worden bij de entree enthousiast door een ranger verteld wat hier te beleven is: een uitzicht en een wandeling langs de kloof. Iets verderop is inderdaad een prachtig uitzicht op de gifgroene rivier en haar werk te zien. Andre vindt het het mooiste uitzicht in de diepte dat hij ooit gezien en ik geef hem van harte gelijk. Het is een prachtig plaatje. We lopen een stukje langs de rand en het waait flink. Je moet van de rand wegblijven om er niet in te vallen. Nadat we alles gezien hebben rijden we door richting Monument Valley. De bekende skyline komt steeds dichterbij. Er zit veel stof in de lucht en pas als we dichtbij zijn zien we de roodgele kleuren van de pieken. Inmiddels is het een uur of vier als we bij ons motel aankomen. Het is wat oubollig maar heel praktisch. Na onze maaltijdsalade lopen we een rondje om het motel. Hier wonen veel mensen in een stacaravan die nog net niet uit elkaar valt. Het oogt heel armoedig. Morgen gaan we met een Navajo Indiaan in een jeep op stap, Ben benieuwd wat hij hierover kan vertellen.