Een dagje aan het strand in Miami

Vandaag is Miami vrij….het is zaterdag en vele gaan met ons naar het strand. Maar eerst even naar de supermarkt, waar de voertaal Spaans is maar waar je ook met Engels terecht kunt. Zo horen wij gedurende de gehele dag een mix van deze talen. 
Het water uit de kraan is gechloreerd, dus slaan wij de nodige liters water in en tevens wortels en appelen. Zo, nu kunnen wij over de tolbrug naar Key Biscayne rijden, een dorp wat op een eiland voor de kust van Miami ligt. De huurauto is voorzien van een elektronische tolpas, waardoor wij iedere tolweg kunnen nemen zonder te stoppen, de kosten trekt het verhuurbedrijf van de creditcard af……..makkelijk hoor!

Net over de brug maken wij een korte wandeling en zien de skyline van Miami waarna besloten wordt om helemaal naar de zuidpunt van het eiland te rijden, hier ligt “Bill Baggs Cape Florida State Park”. Wij zijn vroeg genoeg om hier binnen te mogen, want er is een maximum aan het aantal parkeerplaatsen. We parkeren bij de “lighthouse” en genieten van een brunch bij een Cubaans café, Hennie een sandwich en ik een broodje met spiegeleieren en bacon. Hennie doet een verzoek tot bruin brood, waarop de serveerster duidelijk maakt dat het een Cubaans witbrood ging worden (een soort panini)….ook lekker!🤤 Tijdens de maaltijd vliegen een negental pelikanen in formatie over de duinen naar het water toe en zien wij ook witte ibissen, we zijn echt in een ander land aangekomen 🤗.

Hierna lopen wij naar het witte zandstrand en kiezen een plekje uit met uitzicht op de vuurtoren. Kinderen gooien met een american football 🏈 heen en weer en vele kleine privé vliegtuigjes vliegen langs de kustlijn. Ons lichaam wordt hard aan het werk gezet om het zonlicht in vitamine D om te zetten, dus daar past een tukje van een uurtje bij (wat een genot zeg !). Het is hier 25 graden, een milde temperatuur gezien het feit dat Miami op dezelfde breedtegraad ligt als de Sahara woestijn in Afrika !

Als wij in de loop van de middag terug lopen naar de auto, eten wij eerst nog een appeltje op een picknick plek waar wij worden aangesproken door een man (rond de veertig) met twee dochters (onder de 10) die allebei een ijsje aan het wegwerken zijn. Hij vraagt ons waar wij vandaan komen, “Amsterdam” was ons antwoord. Hierna kregen wij, in twintig minuten, zijn levensverhaal te horen. Gescheiden, ook in de buurt van Amsterdam geweest (Scandinavië, Ierland, Schotland en Spanje). Hij werkte toentertijd in de “Aviation” en is aan een stuk twee jaar weg geweest in Europa, maar wist nog wel online een belangrijke bijdrage te leveren aan de opvoeding van zijn twee dochters die bij hun moeder aan de rand van Miami wonen. De moeder was leidinggevende aan een team van het Amerikaanse leger, erg strikt voor de kinderen terwijl hij veel relaxter was. Hij was nu even vrij voor een bezoek aan de dochters, wachtende op een nieuwe klus als vrachtwagenchauffeur. Hij woont in een andere staat, zo een 2000 kilometer hier vandaan. Net als hij blauw begon aan te lopen haalde hij in een korte teug genoeg lucht binnen om zijn verhaal te kunnen vervolgen…..

Genoeg geluisterd, wij gaan even naar ons huisje om het zand van de huid af te douchen.

Aan het eind van de middag rijden wij naar Miami beach, dat op een eiland ten oosten van Miami ligt. Hier gaan wij op zoek naar de “boardwalk” wat uiteindelijk een bestrate weg langs de kust blijkt te zijn waar voetgangers en fietsers (mits niet elektrisch!) gebruik van mogen maken. Hier kunnen wij ook met menig wandelaar meeluisteren, want bellen doen Amerikanen niet aan het oor ! …..neen, dit wordt gedaan over de speaker phone ! Nu weten wij ook hoe het met de zieke moeder gaat die nog maar “sixty pounds” weegt en de complete medicatie (wat door mij toch zeker als 4e maaltijd gezien mag worden !) wordt besproken. Kortom Amerikanen willen gehoord worden….

Na een uur wandelen zoeken wij een subway op voor een broodje van één “foot”, wat een behoorlijke avondmaaltijd blijkt te zijn.