Andre's breuk

Als je dag begint en eindigt bij het zwembad is dat al heel mooi. Als je daartussen twee mooie wandelingen maakt is dat fantastisch. Doe er een kabelbaan bij, dan is het geweldig. Zo verging het ons vandaag. We hadden vandaag in eerste instantie gereserveerd voor Joshua Tree maar die hebben we gisteren al bezocht en genoeg van gezien. Andre komt er mee op de proppen dat hij hier een breuklijn heeft neergelegd, dus die gaan we bekijken. In de ochtend gaan we naar de Indian Canyons. De canyons liggen in het gebergte dat de westkant van Palm Springs ligt. Via de mooi verzorgde straten, tuinen en huizen van Palm Desert rijden we er naar toe. Als we omhoogrijden zien we achter ons de stad liggen, de lage bebouwing in rechte vierhoeken en ertussen heel veel palmbomen. In dit gebied, dat van de Cahuilla Indianen is, liggen drie canyons met verschillende wandelingen. We kiezen natuurlijk voor de wandeling door de Andreas Canyon. Het is een afwisselend wandelpad, met aan één kant de rotsen, die uit brokken donker graniet bestaan, en aan de andere kant een beekje, wat verkoelend kabbelt. Het water is kraakhelder. Er groeien veel Colorado Fan palmbomen, en er komen hier nog 150 andere  planten voor. Een deel staat in bloei en dat is een prachtig gezicht. Na ruim een uur zijn we uitgewandeld. We maken nog wat foto's en gaan dan door naar de Palm Springs Aerial Tramway. De kaartjes hiervoor zijn on-line uitverkocht, dus we hopen dat er nog een plekje voor  ons over is. Deze kabelbaan ligt 40 minuten rijden, in hetzelfde gebergte waar we vanmorgen hebben gewandeld. Ook hier is de breuk van Andre de oorzaak van het landschap. Zijn breuk loopt tussen de pacifische en Noord Amerikaanse plaat en deze twee platen schuren langs elkaar met aardbevingen en bergen tot gevolg. We hebben gelezen dat er een warmteverschil van 30 graden is tussen het dal, waar het overdag ruim 33 graden wordt, en de top die op zo'n 2700 meter ligt. Uit voorzorg nemen we warme kleding mee. Bij aankomst blijkt er genoeg plek in de kabelbaan te zijn. We doen op de parkeerplaats lange broeken aan en nemen de warme vesten en jassen mee. De kabelbaan heeft twee coupe's die elkaars contragewicht zijn, en zijn behoorlijk groot. Er passen 75 mensen in. De buitenste rand bestaat uit glazen wanden. De plaat waarop we staan draait langzaam rond zodat het uitzicht steeds wisselt. Er zijn 5 palen waaraan de kabels zijn bevestigd. Als we die passeren gaat de cabine schommelen. Best lastig als de rail, waaraan je je kunt vasthouden aan de draaiende carrosserie is gemonteerd. De kabelbaan brengt ons in 10 minuten 2 kilomter omhoog. De bergwand wordt steeds steiler en het uitzicht op Palm Springs steeds mooier. Boven aangekomen eten we een hapje en bekijken we een filmpje over dit Mount San Jacinto State Park. Buiten is het aangenaam van temperatuur, we hoeven geen dikke vesten en jassen aan en die stoppen we in een locker. Het temperatuursverschil blijkt 30 graden Fahrenheit te zijn ,dat is een kleine 15 graden celsius. Het is boven op de berg dus een graad of 14, in de zon heerlijk om te wandelen en dat doen we. We komen terecht in een bos met naaldbomen, licht gekleurde rotsen en soms een restje sneeuw. Ook hier stroomt een beekje. Verschillende vogels zingen er vrolijk op los, we zien een blauwkeelsialia, een kleine zangvogel die als een blauwe flits voorbijvliegt en de grijze junco, een gors die een zwarte kop heeft. Wat fijn om hier rond te lopen. Teruggekomen bij het bergstation bekijken we het uitzicht aan de andere kant van het gebouw, bergafwaarts richting Palm Springs. Vol van alles wat we gezien hebben nemen we de Aerial Tramway terug naar beneden. De gondel is weer vol en de conducteur heeft erzin in en laat wat bekende nummers horen waar we op mee zingen. Vrolijk komen we beneden aan. Via de supermarkt rijden we huiswaarts. We eten de sushi naast het zwembad op met een wijntje en om 20:00 uur is het buiten nog steeds aangenaam warm.