Van Tampa naar Orlando

In de ochtend gaan we naar het Manatee Vieuwing Center. Een Manatee is een zeekoe, maar net een ander soort dan de Dungongs die we in West Australie heben gezien. De manatee heeft een staart in de vorm van een peddel, de dungong een gespleten staart. Het centrum ligt naast een industriegebied. De vrijwilligster Laura vertelt me dat het afvalwater de baai opwarmt en dat trekt de manatee aan. Maar niet vandaag, er zwemt er eentje rond die heel kort zijn of haar rug laat zien en dat was de hele vieuwing voor ons voor vandaag. De rest van de kudde is aan de andere kant, bij Sint Petersburg weet Laura te vertellen. Zij woont daar vlakbij en gaat ze elke ochtend begroeten. Op haar mobiel laat ze wat foto's en video's zien, net als de dungongs vind ik ze niet heel mooi. Ze zitten daar omdat op dit moment de watertemperatuur, rond de 68 graden Fahrenheit, 20 graden Celsius, voor hen aangenaam is. "Maar we kunnen makkelijk even langs gaan, het is niet zo ver weg, slechts 45 mile (72 kilometer)". De afstanden hier worden echt anders ervaren dan wij dat gewend zijn in ons landje. We besluiten de manatee voor gezien te houden. Na een ijskoffie ga ik proberen hoe een orkaan voelt, dat spannender klinkt dan het is, namelijk een cabine waarin veel wind wordt gemaakt. We gaan door naar Circle B Bar Reserve, dat in een meren / moerasgebied ligt. Het blijkt een park te zijn met veel hammock eiken, dat hangmat betekent of in het Indiaans schaduw. De eiken geven imderdaad veel schaduw en er hangen een soort sluiers aan, gemaakt van zachte, rubberachtige draden. Deze draden worden door epiphytes gemaakt en het Spanish mos. We wandelen een tijdje heerlijk rond en zien een zwarte specht met een rode kuif, een Nooramerikaanse helmspecht, en een knalrode kardinaalvogel die uit volle borst zingt. Het is hier volop lente. Dan komen er twee Amerikaanse dames die ons trots een foto van een gordeldier laten zien die ze net hebben gezien. In het Engels een Armadillo. Andre herkent het uit de serie Friends en dat herkennen de dames ook direct. Een stukje verderop ritselt er wat op de grond en ja hoor, hier loopt er ook een. Een stukje verderop nog een, gespot door de dames. We lopen het bezoekerscentrum in om de namen van de vogels te zoeken en de vrijwilligster hier vertelt uitgebreid over de vogels, haar ideeën over Trump die met die van haar broer en ons overeenkomen, "don't get me started " en dat ze volgend jaar naar Amsterdam komt. Ze gaat ook naar een andere stad met een A, wat meer naar het zuiden. Dat blijkt Antwerpen te zijn, achja, afstanden.... We rijden door naar ons hotel waar we twee nachten verblijven. Het is een soort vakantiedorp met diverse gebouwen met 4 woonlagen. Het is even zoeken maar aan het eind van de weg ligt het welkomstcentrum. Hier aangekomen mogen we in de rij wachten tot het onze tijd is welkom geheten te worden. Het is het wachten dik waard, ons appartementje is groot en luxe. De wasmachine en wasdroger (jawel !) in het appartement zetten we aan het werk en na een hapje eten lopen we naar het zwembadje. Het is inmiddels een uur of zeven en heel aangenaam warm. We genieten van de warmte en gaan dan terug naar ons appartementje.