Een dag in Los Angeles

We zijn in een hilarisch huisje terecht gekomen. Chaos alom, de knoppen van de oven zijn met afplakband vastgeplakt. De rest van het fornuis glimt, maar niet omdat het net gepoetst is. Het afplakband is ook gebruikt om op en naast de deur briefjes van gasten met lovende woorden op te hangen. De achtertuin staat vol met allerlei verschillende potten met planten erin. Het zwembadje is niet toegankelijk, het heeft een groene coating die nog verwijderd moet worden en er drijven allerlei bloemblaadjes in. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Op de een of andere manier heeft het ook iets aandoenlijks, en ondanks alles hebben we tussen de zakken chips en koek en het licht dat door de deur komt, heerlijk geslapen. 

We willen vandaag naar het Getty museum en het strand. Vanwege de drukte op de wegen vragen we de eigenaresse van onze luxe onderkomen naar het dichtsbijzijnde metro station. Ze zegt dat ze altijd de auto neemt want de metro "sucks". Volgens onze navigatie is de rit naar Getty met  de metro 2 uur en met de auto 30 minuten, dus de keus is snel gemaakt.

J. Paul Getty was een zakenman en kunstverzamelaar. Uit zijn erfenis is een stichting opgericht, van waaruit het museum is gebouwd. De Amerikaanse architect Richard Meier heeft het museum ontworpen, hij tekende ook het stadhuis van Den Haag. Op de foto’s op internet zie ik veel overeenkomsten tussenbeide: witte lijnen en veel glas.

We rijden naar de parkeerplaats en gaan mee in de museumtram die ons omhoog brengt; langs wat heuvels van LA, waar de rijken hun optrekjes hebben, en met zicht op de snelweg zijn we in een paar minuten boven. Het museum is van buiten al mooi. Ik ben geen architect maar de witte kleur en de ronde vormen zijn prachtig in balans en trekken je naar het binnenplein waar 2 fonteinen staan. Binnen zijn wat tentoonstellingen, we bezoeken de west vleugel waar de meest moderne kunst te zien is, van 1800 tot nu toe. Hier hangen ook de Irissen van van Gogh. Geen indrukwekkend stuk, meer een oefening, hij heeft later veel mooiere werken gemaakt. Buiten genieten we van de tuin, de cactustuin en het uitzicht op LA en de Stille Oceaan. Met de museumtram rijden we terug naar de parkeerplaats en zetten koers naar het strand. De Santa Monicapier is onze eerste plek. Het lijkt wat op Scheveningen, met een reuzenrad, een pier, een grijze zee en bewolkt weer. Het is druk met toeristen en mensen die wat willen verkopen. Het is leuk maar het heeft niet de allure die we van LA verwacht hadden. We wandelen een stuk over het betonnen pad, de boardwalk, dat voor fietsers en wandelaars bedoeld is. Dan gaan we naar Venice Beach dat 2 mijl verderop naar het zuiden ligt. Zoals dat hier gebruikelijk is, doen we dat met de auto. De sfeer is anders, langs het strand ligt een groenstrook waar allerlei sporten worden gedaan en daarnaast is een strook met een toeristenmarkt. Natuurlijk valt Andre's oog op een paar velden padel-tennis. Verder is er ook een skatepark waar jongens en 2 meiden trucs uitvoeren. We lopen over de markt maar het gevoel dat het wat armoedig is blijft hier ook. We rijden in de dagelijkse file in anderhalf uur naar ons huisje, waar de lasagne uit de magnetron ons om half acht goed smaakt.